Do niedawna uważano, że w naszych warunkach klimatycznych soja nie jest atakowana przez żadne groźne szkodniki oraz choroby, a sporadycznie występujące infekcje nie wymagają stosowania środków ochrony roślin. Wraz ze wzrostem powierzchni uprawy soi w Polsce sytuacja uległa zmianie i coraz częściej na tej uprawie notuje się występowanie organizmów chorobotwórczych (przede wszystkim grzybów). 

Zboża, rzepaki i mróz

    Tegoroczna zima wyraźnie odbiega od warunków obserwowanych w ostatnich sezonach wegetacyjnych. Tak niska temperatura powietrza nie występowała od dawna, odzwyczajając rolników od zagrożeń wynikających z wpływu warunków agrometeorologicznych na uprawy ozimin. Odporność roślin na niekorzystne warunki atmosferyczne jest różna, zależna od wielu czynników i zjawisk atmosferycznych, które występują w okresie zimy i przedwiośnia, determinujących kondycję roślin w okresie wiosennym. Gatunki ozime powinna cechować wysoka zimotrwałość.

Jedną z niszczycielskich chorób roślin, przenoszonych przez szczepienie, o wciąż nierozpoznanej etiologii, jest kamienistość miąższu gruszek (ang. Pear stony pit (PSP)). Wpływa ona przede wszystkim na wygląd i jakość owoców gruszki. W wybranych publikacjach jest ona przypisywana wirusowi jamkowatości pnia jabłoni (ASPV, Apple stem pitting virus), hipoteza ta nie została dotychczas potwierdzona.

Tarcznik niszczyciel (Diaspidiotus perniciosus = Comstockaspis perniciosa) to gatunek polifagiczny zasiedlający wiele różnych gatunków roślin uprawnych i dziko rosnących. W Polsce jest groźnym szkodnikiem m.in. jabłoni, porzeczki, śliwy, czereśni. Zasięg występowania szkodnika w Polsce wyraźnie wzrasta. Jest to spowodowane m.in. rosnącym obrotem materiałem rozmnożeniowym, ociepleniem klimatu oraz małym asortymentem środków ochrony roślin przeznaczonych do zwalczania tarcznika.

Z uwagi na duże znaczenie gospodarcze szkodnika zostały podjęte badania mające na celu monitorowanie zagrożeń wybranych upraw sadowniczych ze strony tarcznika oraz wyznaczenie optymalnych terminów zwalczania.

Choroby kory i drewna to problem dotyczący większości sadów jabłoniowych i gruszowych w Polsce.

Rak drzew owocowych (Neonectria ditissima)

Sprawca choroby jest polifagiem porażającym jabłonie i grusze oraz wiele gatunków drzew i krzewów leśnych i parkowych. Choroba ta może powodować znaczne szkody w sadach, prowadząc do zmniejszenia plonów oraz zamierania gałęzi lub całych drzew. Objawy mogą pojawić się na zdrewniałych częściach drzew, takich jak pnie, konary i gałęzie. Choroba może wystąpić także na owocach.

W 2025 r. jednym z istotnych zagrożeń dla pszczół w Polsce, oprócz chorób wirusowych, bakteryjnych oraz warrozy, była ekspozycja na środki ochrony roślin (ŚOR). Choć przypadki ostrych zatruć zdarzały się rzadziej niż w przeszłości, znaczenie miały efekty subletalne i długotrwałe narażenie na ŚOR, które osłabiają kondycję całych rodzin pszczelich.

Mączniak prawdziwy (Erysiphe sp.) charakteryzuje się wystąpieniem na różnych częściach rośliny, białego, mączystego nalotu. Początkowo nalot jest niewielki i łatwy do usunięcia. Następnie szybko się rozprzestrzenia, gęsto pokrywając zaatakowany fragment oraz kolejne części rośliny. Nalot jest bardzo charakterystyczny, wygląda jak gdyby ktoś grubo posypał liść lub łodygę mąką. Zaatakowane liście zaczynają od spodu brunatnieć i zwijać się, a następnie opadają. Łodygi w miejscu nalotu zamierają.

W niektórych magazynach nasion konopi odnotowano występowanie szkodnika magazynowego – Rozkruszka mącznego.

Rozkruszki mączne są blade, perłowe lub szarobiałe, a ich odnóża są bladożółte Każda noga ma na końcu jeden pazur. Jak wszystkie roztocza, są gładkie i bezskrzydłe. Pierwsze stadium larwalne ma tylko sześć nóg. Jednak kiedy linieją w stadium nimf, mają osiem odnóży. Jaja roztoczy są owalne, gładkie, białe i mają długość 0,12 mm.

Żółknięcie liści oregano często oznacza coś więcej niż tylko problem z podlewaniem — szkodniki są częstymi przyczynami, które łatwo przeoczy. Przędziorki to owady często występujące w uprawie oregano. Są to szkodniki, które wysysają soki z liści oregano, często gromadząc się na ich spodniej stronie, gdzie na pierwszy rzut oka można je przeoczyć. Charakterystyczne objawy to małe, przebarwione plamki, lepkie pozostałości (spadź) lub delikatna pajęczyna. Bardzo ważne aby przy ocenie objawów odwrócić liście rośliny spodnią stronę. 

Zbiór korzeni i kłącza kozłka zbiera się najczęściej późną jesienią pierwszego lub drugiego roku uprawy. Korzeń wykopuje się, gdy roślina przekwitnie a pędy zbrunatnieją i zaschną. Zazwyczaj ma to miejsce na przełomie października i listopada.